İstanbul’da, Haydar Paşa’da
Tren biletlerine, el yazısıyla
Gidilecek istasyon adının yazıldığı zamanlarda
Kelli felli, altın dişli adamın biri
Yanaşmış bilet gişesine
Seslenmiş içeriye
İçerdeki kuş kafesi kadar yerde
Tünemekten bunalmış biletçiye:
“Kes bakalım Memur Efendi” demiş
“Mamuret -ül El’ Aziz”e bir bilet…
Elazığ’ın adını böyle süslü şatafatlı,
Sultan Abdülaziz ile birlikte söylemek;
Gurur veriyormuş Elazığlılara, o yıllarda.
Tamam… Kimsenin bir şey dediği yok da
Tren bileti dediğin;
Kibrit kutusu kapağı kadar bir karton parçası o zamanlar.
İstasyon adına ayrılan tek satır, ince mi ince, dar mı dar.
“Mamuret-ül El’Aziz” i oraya sığdırmak
Kalemle ip üstünde yürümek gibi bir şey.
Mamuret”i girse Aziz ’i sığmıyor.
“El Aziz” diye sipsivri bıraksan olmuyor.
Ne yaptıysa sığdıramamış biletçi.
Canı da sıkılmış beceremediğine
Bir buruşturup ziyan ettiği biletlere
Bir pencerenin önünde;
Suratını asıp bekleyen Elazığlı yolcuya bakmış.
“Hemşerim” demiş,
“Bırak şimdi Elazığ’ın yolunu yokuşunu
Sen Muş’u gördün mü asıl, Muş’u?”
Bürokrasi’ gişesine sıkıştırılmış memur çözümü bulur bulmasına da!
Muş’u gördün mü Muş’u?
4 Eylül 2026, 14:39
Muş’u gördün mü Muş’u?
Paylaş:
