Hayat, başlangıçlarla sonların birbirini izlediği uzun bir yolculuktur.
Doğduğumuz gün, aslında ilk ayrılığımızı da yaşarız. Ana rahminin güvenli dünyasından çıkar, bilinmeyen bir hayata adım atarız. Çocukluk biter, gençlik başlar. Gençlik biter, yetişkinlik ve yaşlılık gelir. Bir şehirden ayrılır, başka bir şehre yerleşiriz. Bir dostluğu, bir aşkı, bir işi bir alışkanlığı geride bırakır, farkında olmadan yeni bir hayatın kapısını aralarız.
Bazen bir son, bizi istemediğimiz halde yeni bir başlangıca sürükler, mecbur eder.
Örneğin ölüm...
Ölüm, insan hayatındaki en kesin sondur ve ölümün karşısında her kişi eşittir. Ne ertelenebilir ne pazarlık edilebilir ne de bir başka güne bırakılabilir. İnsan, ölüm karşısında sahip olduğu bütün makamları, serveti, unvanları ve iddiaları geride bırakır.
Sevgili dostumuz, arkadaşımız, Gözlem Gazetesinin kurucusu ve imtiyaz sahibi duayen gazeteci Çetin Güreli son yolculuğuna uğurlarken bunları düşündüm. Gidişiyle arkada kalan o derin boşluk, sessizlik, kabulleniş...
Şimdi düşünüyorum da, belki de ölüm, yalnızca bir son değildir.
İnsan, öldükten sonra da yaşıyor. Bazen bıraktığı bir fikirde, bazen yetiştirdiği bir çocukta, bazen bir dostun hafızasında, bazen de hiç tanımadığı insanların hayatına dokunduğu bir davranışta…
"Bir insanın gerçek hayatı, çoğu zaman öldükten sonra başlar" derler. Çünkü o zaman geriye yalnızca yaptığı işler kalır.
İnsanların bizi nasıl hatırlayacağını, aslında yaşarken belirleriz. Bedenimiz elbet bir günsusacak, fakat sözlerimiz, davranışlarımız ve başkalarının hayatında bıraktığımız izler yaşamaya devam edecektir.
Belki de bu yüzden ölüm, hayatın anlamını azaltmaz diyelim. Tam tersine ona anlam kazandırır.
Eğer sonsuza kadar yaşayacak olsaydık, hiçbir şeyin, hiçbir işin acelesi olmazdı. Hiçbir kararın önemi kalmazdı. Hiçbir anın kıymetini bilemezdik.
Sonumuzun geleceğini bildiğimiz için hayat değerlidir. Ve her son, geride kalanlar için başka bir başlangıçtır. Ayrılık, ölüm kadar kesin olmayabilir ama bazen ondan daha uzun sürer.
Çünkü ölüm bir anda gerçekleşir; ayrılık ise insanın içinde uzun süre devam eder. Bir evden ayrılırsınız. Bir şehirden, bir ülkeden, bir dosttan, bir sevgiliden, anadan, babadan… Bazen de yıllarca inandığınız bir düşünceden ayrılırsınız.
İnsan hayatı boyunca birçok kez ayrılır. Çocukken oyuncaklarımızdan, gençken hayallerimizin bir bölümünden, yetişkinlikte bazı insanlardan ve yaş ilerledikçe geçmişimizden…
Her ayrılık biraz acıtır. Çünkü ayrılık, alışkanlıkların bozulmasıdır. Bildiğimiz bir hayatın sona ermesidir. Her sabah aynı manzaraya bakmaya, aynı insanları görmeye, aynı sesleri duymaya alışmışken bir gün bütün bunlar değişir.
Ama insanın en büyük gücü de burada ortaya çıkar. İnsan, alışır. Yaralarını, acılarını taşımayı öğrenir. Eksilenlerin yerini başka anlamlarla doldurur. Bazen bir insanın yokluğu, insanı kendisiyle, kendi gücüyle tanıştırır.
Kapanan kapılar başka kapıların açılabilmesi içindir. Hayatımızda hiçbir şey sonsuza kadar sürmez. Ne mutluluk, ne acı, ne başarı, ne başarısızlık… Bu nedenle insanın yapabileceği en doğru şey, sona eren her şeyin ardından hayatın yeniden başlayabileceğine inanmaktır.
Her son yeni bir başlangıçtır
24 Temmuz 2026, 20:52
Her son yeni bir başlangıçtır
Paylaş:
